3 mei 2026
Na 4u vliegen zijn we veilig geland in Beiroet.
Een redelijk ontspannen sfeer op de luchthaven.
Ons team bestaat uit Bernd, de organisator en tevens oprichter van Notfall Pädagogie, Jorge uit Argentinië en tevens mijn kamergenoot, vier Italianen, een Zwitserse, een Duitse arts en een echtpaar uit Frankrijk.
Iedereen heeft een buddy, waar je op let. Telkens kijk je of je buddy ook aanwezig is. Als groep moet je bij calamiteiten een eenheid zijn en op elk moment je kunnen verplaatsen. Bij urgentie is er geen wachten, dan kan elke minuut dat je wacht, fataal zijn. We hebben een helm en zelfs een soort van zuurstofmaskers.
Van de luchthaven lopen we naar de bus die ons brengt naar een prachtige plek in het centrum van de stad waar we overheerlijk Libanees gegeten hebben: Humus, verse salade met kervel, selder, radijs, iets rond vlees als gehakt, zo verassend lekker. Met Za ‘aan, thijm gekruid. Te midden van waterpijp rokende jongeren en ouderen in walmen. Zondagavond in Beiroet.
Baobabs gezien langs de weg, en zoveel bloeiende natuur, ook midden in de stad. Naast de afvalbergen, ruïnes, vele flatgebouwen in lichte kleuren van geel naar ook blauw, groen of rode gebouwen. Bevreemdende affiches langs de weg, ook politiek geladen, een Christelijk Orthodoxe kerk, een groot wit Mariabeeld, andere kerken en moskeeën in deze smeltkroes.
Om rustiger te zitten zijn we na het eten buiten onder reusachtige palmbomen gaan zitten, onder een terras schuilend voor de gietende regen. De de eerste vergadering met Rim, de directeur van StepTogether. Praktisch, concreet, in hoeveel groepen gaan we ons verdelen en het gegeven dat het telkens weer anders is hoeveel kinderen aanwezig zijn.
Gisteren en vandaag tijdens het eten ook kwamen verschrikkelijke verhalen aan tafel waar je als Europeaan anders naar luistert. Eigenlijk intens choquerende gebeurtenissen zijn aanslagen, maar zoals er over verteld wordt, is het hier er gewoon bij gaan horen bij het dagelijks leven. Er wordt lacherig over gedaan, en bijna zit je gewoon mee te lachen, zonder dat je doorhebt hoe verschrikkelijk het eigenlijk is wat er doorstaan wordt.
Het collectieve trauma van dit volk houdt in dat ze een heleboel van de ellende ontkennen. Een moeder over haar kind met geamputeerde handen en een verbrand gezicht zegt gewoon dat het goed gaat en er verder niets aan de hand is. Dat zijn verschijnselen van trauma. Wat een volk collectief draagt.
Oorlogstrauma zijn anders dan de trauma’s opgelopen bij een aardbeving of bosbranden.
Dan zijn de mensen vriendelijk naar hulpverleners.
Maar bij oorlogstrauma kan een herbeleving, een woede aanval, een angst of overbeweeglijkheid juist opgeroepen worden.
Rond en in Beiroet zijn al langere tijd geen aanslagen gepleegd. Wel kun je soms de bommen die in Zuid Libanon gegooid worden horen tot in de stad.
Voor morgen hebben we een volle dag met kennismaken.
Hier in StepTogether zijn de meeste kinderen onder de 12 jaar. Unicef en een andere organisatie houdt de data bij van oorlogsslachtoffers. Dat is een toenemend aantal waaronder ook baby’s.
De basisscholen van Beiroet zijn opvangplaatsen geworden van mensen, gezinnen die uit Zuid Libanon gevlucht zijn. De ouders van deze kinderen staan wat huiverig t.a.v. StepTogether, omdat hun kinderen wel getraumatiseerd zijn, maar verder geen special needs hebben, zoals de kinderen hier. Er is een vraag naar meer onderwijs voor deze kinderen.
StepTogether huisvest een aantal kinderen residentieel. In totaal hebben ze zo’n 120 kinderen die hier opvang en trauma sensitief onderwijs, allerlei therapie vormen krijgen. Waaronder ook kinderen met autisme die heel slecht de geluiden van de bommen, of geweerschoten kunnen verdragen.
Ons is gevraagd om deze week te observeren. Van daaruit gaat het team hier een programma verder uitbouwen, wat wij hier deze week gaan opstarten.
Maandag draaien we mee met de bestaande groepen, waarbij twee vaste medewerkers zullen vertalen voor de kinderen.
Ik ga samen met Julia de Choco-La Choco-Te Choco LaTe doen. Voor mijn workshop een rechte lijn met zand maken, gaat morgen iemand op het nabijgelegen strand zand voor ons halen.
Elke dag is altijd anders, helemaal anders dan wat je gepland hebt. Soms komen er kinderen niet opdagen, of soms juist wel veel.
We brengen morgen namiddag een bezoek aan de minister van onderwijs en gaan met de studenten van Rim aan de Universiteit mee een middag over urgentie pedagogie hebben.
We zullen later in de week ook kinderen uit Gaza helpen, die hier tijdelijk verblijven en later naar Egypte zullen moeten verhuizen.
De taal.
Libanezen spelen met hun taalgebruik. Met gemak spreken ze Engels met Frans en Arabisch.
Kijken hoe het zal gaan met Storytelling.
Programma morgen dat geen programma is.
We starten de dag altijd met een openingskring en sluiten de dag ook zo gezamenlijk af.
7:30 ontbijt
9:00 meeting
10:30 interventie met de kinderen, mogelijk in twee groepen.
beweging – klank – muziek
Spel
14:00 bezoek aan minister van Onderwijs
15:30 Universiteit Beiroet: Urgency Pedagogy
De kinderen zijn vaak onrustig en een methode werkt om bij het begin meteen een kind als leider aan te wijzen die een lange slinger maakt waar kinderen spontaan aansluiten, waarna je je oefeningen kunt voordoen. Onder elf jaar maakt het onderscheid meisjes, jongens nog niet zoveel uit, na 11 jaar is dat wel een aandachtspunt.
De teachers hier hebben de twaalf modules Noodpedagogiek al gevolgd.
Over hoe prachtig dit paradijsje is, deze plek hier is, schrijf ik een volgende keer.
We kwamen hier aan in de gietende regen, een pleintje met een boom in het midden, stenen glibberig van de regen. Overal de bekende ‘Waldorf’-figuren en zo voort. Heel veel groen, bomen, planten, bloemen.
Nood pedagogiek 
Plaats een reactie