De dag starten we telkens als team in een kring. Voor het ontbijt met echte arabische koffie, na lang geduldig en ongeduldig wachten. En ook sluiten we de dag af, na de reflectie vergadering meestal rond 21u sluiten in een kring.
Dat geeft een vast rustpunt.
In de theaterzaal van StepTogether starten we ook met. het maken van een grote kring om en bij de 50 kinderen. Daarna gaan ze in groepjes uit elkaar. Als afronding: straks terugkomen naar de grote kring.
Een van de meest gebruikte spreuken:
Peace in front of me.
Peace behind me,
Peace above me,
Peace under me,
Peace all around me
and peace in myself.
Dan met de bus naar public school.
Dan naar NGO opvang; dan ontmoeting met Universiteit studenten.
Dan de meeting met de minister in het ministerie van Cultuur en Onderwijs.
Waar in Steptogether een zekere gedisciplineerdheid is(bij gebrek aan een beter woord), een oprechte rust, meerdere teachers die alert, ‘on point’ zijn, er is zelfs een bewaker die betrokken aanwezig is, zo anders was het in de public school.
Voor de poort van de school kwam je eerst bij twee hopen vuilnis, waarschijnlijk van de bewoners van de school, de vluchtelingen uit Zuid Libanon. Er waren een handjevol kinderen. De meeste vluchtelingen, de ouders, laten hun kinderen zolang mogelijk slapen, want dan hebben ze wat meer tijd voor zichzelf.
Mahad El Tarbawi II
Maar als we eenmaal begonnen waren, kwamen er steeds meer kinderen bij. Zodat we uiteindelijk tot een groep van meer dan 30 kinderen kwamen.
Wij faciliteren bepaalde spelvormen, laagdrempelig voor alle leeftijden, met ritme, handenklap, klanken, lied en ook de spreuk.
Altijd vanuit de kring beginnend, de kring is de basis. Daarin heeft ieder zijn plek. Soms is dat alleen al een uitdaging. Dan handen geven. Hoe meer de kinderen het spel beginnen te begrijpen en het vertrouwen krijgen, hoe meer plezier er ontstaat. Plezier valt niet af te dwingen, het gebeurt in de groep, de dynamiek met elkaar.
Wij zetten als begeleider de toon, en nodigen uit en als de kinderen het eenmaal door hebben, is er een plezier dat zo aanstekelijk werkt.
We deden touwtje springen. Bij mijn collega’s zag ik in glimpen veel blijdschap en ook bij mijzelf. Je ogen gaan dan een soort van stralen. De kinderen stralen en dat slaat op ons over. We gaan mee op in het spel, in de humor…
Het contrast kan niet groter zijn. Ouders komen soms kijken. Vaak hebben de volwassenen een wezenloos of verweesde of matte, blik van ontmoediging. Als je na het vluchten terug gaat naar Zuid Libanon en alles verwoest is en je moet accepteren dat terugkeren geen optie meer is, wat dan. En velen willen niet naar Noord Libanon, ze blijven in Beiroet hangen, waar de Public Schools, het voetbalstadium als opvang locaties gebruikt worden. Met drie gezinnen in een kamer, of in een tent op de parkeerplaats. In de hoeken van het betonnen overdekte plein stonden enkele tenten, waar kinderen uit kwamen en een vrouw de betonnen vloer aan het opvegen was.
Intens om midden in dat contrast te zijn, waar beide realiteiten samenkomen.
In de vreugde van het spel, kan iets smelten of afgeschud worden. De schrik, de shock kan eruit. En er kan een nieuwe ervaring ontstaan waardoor kinderen een ander of nieuw perspectief kunnen ontdekken.
Het bezoek bij de Libanese minister van onderwijs.
Het ministerie was een enorm gebouw in moderne stijl, het had ook in Europa kunnen staan. We konden makkelijk naar binnen en hadden zelfs onze rugzakken bij ons. Geen enkele controle, het gebouw was verder ook leeg omdat ambtenaren vaak maar tot 14u werken.
Deze minister niet. Zij werkt vaak tot ’s avonds laat door.
Libanon is een land waar de regering geen bescherming kan garanderen. De enige bescherming kan komen vanuit het onderwijs.
Velen zijn tegen deze regering en willen haar omver werpen.
Begrijpelijk ook.
De minister had oren naar ons werk. Ze luisterde en hoorde wat we zeiden. Het is nodig dat in het onderwijs Trauma en Noodpedagogie zowel voor de kinderen als voor de leerkrachten geïmplementeerd wordt. Op grote schaal en niet alleen in een online cursus.
Kinderen hebben voorbeelden nodig waar ze zich aan kunnen spiegelen en optrekken. Reële toekomstperspectieven.
Uitzicht vanuit kantoor van de minister.
We waren onder de indruk hoe deze minister sprak en luisterde. Het werd een gesprek wat je maar zelden hebt, een gesprek met iemand waarbij je achteraf denkt, wat oprecht, een echt gesprek van mens tot mens. Op acht jarige leeftijd had zij ook een verwoesting van haar ouderlijk huis meegemaakt. Zij weet wat dat inhoudt. Veel kinderen in zulke situaties, willen een geweer, omdat ze geloven dat ze zonder geweer niet veilig zijn. Als daar met ze over spreekt zeggen ze in bijna alle gevallen: maar jij weet niet wat ik heb meegemaakt. Als minister kan zij dat wel zeggen.
Als de minsister van onderwijs van Frankrijk zo zou praten als deze dame, dan zou het onderwijs er anders uitzien. Voor ons ongekend.
Terugblik op de dag.
Vandaag de werking van noodpedagogie aan den lijve ervaren. Het helende van dit werk. De blijdschap van de kinderen, de hoop voor de toekomst.
Nood pedagogiek 
Plaats een reactie