Vandaag zoals gisteren en alle dagen hier starten we in de grote kring in de theaterzaal. Daarna gaan we naar twee public schools wat nu tijdelijke opvanglocaties zijn voor vluchtelingen.
In de eerste school, hing een indringende geur van benzine in de lucht, er was veel afval. Bij de ingang zat een norse militair met een enorm geweer. Naast hem zat een jongen met een waterpijp. Een groepje ouders zat aan tafeltjes te praten en zaken te regelen. Er kwam een auto binnengereden tijdens onze activiteiten en er was ook nog een groepje kinderen die niet wilde meedoen en op bepaald moment hard gingen schreeuwen. Als antwoord gingen wij fluisteren en daardoorheen gingen de kinderen het schreeuwen eerst nog beantwoorden met schreeuwen. Toen we gingen zingen hield het schreeuwen op.
Deze plek was pittiger dan gisteren. Het regende ondertussen nogal hard. Dus een aantal uitdagingen bij elkaar. Onze activiteiten zitten zo in elkaar dat er een uitademen en inademen in zit. En altijd rond je af in een verstillend moment. Niet in de uitgelatenheid, of bijna hysterisch geschreeuw.
Sommige kinderen spreken Arabisch met mij. Ik probeer op intuïtie in te schatten wat ze vragen. Als het echt te gek wordt haal ik er een vertaalster bij. Zij is verrast dat de kinderen mij in het Arabisch aanspreken.
Een jongen heeft een speelgoedgeweer gemaakt. Hij wilt later een echt geweer. Dat heb ik voor altijd nodig. Hij heeft zijn vader voor zijn ogen zien dood gaan. Een ander kind is een dag later na een bombardement onder het vuilnis gevonden met een wonde in het achterhoofd en zijn rechterhand verbrijzelt. Hij is zijn hele gezin verloren, zijn huis en zijn leefomgeving, en daarnaast ook zijn fysieke huis. Een arm die gebroken is kan herstellen, maar een geamputeerde hand krijg je niet meer terug. Wat een groot missen. Een meervoudig trauma. Hij krijgt therapeutische ondersteuning in StepTogether, als fysieke massage, inwrijvingen, antroposofische bad therapie.
Vandaag hadden we een meeting met het team van StepTogether.
Na een aantal vragen kwam de echte vraag boven water; hoe zorg je goed voor jezelf, wanneer je zelf angst hebt voor de bommen en de drones. Terwijl je eigen kinderen thuis zitten en je bij StepTogether voor de andere kinderen zorgt. Terwijl de weg naar huis in de auto levensgevaarlijk kan zijn.
Niet dat daar meteen een antwoord is. Maar een heleboel antwoorden werden aangereikt door Bernd. Morgenmiddag gaan we Eurithmie en ook een spel met het team doen, wat gaat over freezing en uit de freezing stappen…
Ieder heeft daarin zijn eigen weg te zoeken naar een antwoord, maar het is belangrijk om van anderen te horen hoe zij met deze angst omgaan, hoe anderen een weg daar in vinden.
Om je te herinneren waarom je dit werk doet. waarom je deze verantwoordelijkheid op je genomen hebt kan helpen om boven de angst uit te stijgen en weer moed te vinden. Wat de kinderen meteen voelen.
Nood pedagogiek 
Plaats een reactie