Terug thuis

” Dit alleen geneest,
wanneer in de spiegel van de mensenziel
de hele gemeenschap zich vormt
en in de gemeenschap
de kracht leeft van de enkele ziel.”

Rudolf Steiner

De spreuk waarmee we dagelijks met het team in onze dagcirkel de dag openden en ’s avonds rond 21u weer afsloten.

Het eerste wat ik vanochtend doe is naar de website van Al-Jazeera, om iets van Libanon te op te zoeken. Want het gemis is er, nu al heimwee.

Voelt het veilig nu ik weer terug ben in Europa? Ik sta er anders in. De oorlogsdreiging en wat de journalist hier, (zie link onder) verwoordt, maakt dat je heel erg op je hoede bent en de louter essentiele zaken telkens weer overweegt. Gaat het hier om, is dit nu het goede om te doen? Een constante staat van paraatheid. Voorbereid op dat het ergste kan gebeuren. Maar waarin je wel kunt ontspannen en kunt uitademen, zonder iets af te doen aan de alertheid.

In mijn kindertijd in Vlaanderen, hoorde ik door ouderen wel eens uitroepen: “Gaat daar mee naar den oorlog…”, een misprijzende uitspraak die even in een echo klonk, toen ik me aan het voorbereiden was voor deze interventie. Ik ben in een land geweest dat in oorlog is. Ook al heet het wapenstilstand, dat is het niet.

“Komen jullie alsjeblief terug na de oorlog? Dan kunnen we ons land laten zien zoals het echt is. De stranden liggen dan vol met dagjes mensen”. Nu is het strand in Beiroet verlaten.

Als je zelf geen kinderen hebt, blijf je je hele leven een soort maatstaf aanmeten met ouders. Voor mij is met het gaan op interventie iets vergelijkbaars gebeurt. Ik kan het niet echt vergelijken omdat ik geen kinderen heb en dus niet echt weet hoe het is om vader te zijn. En toch meen ik er toch iets van te begrijpen. Verantwoordelijk zijn. Als vader ben je dat onherroepelijk. Om dit werk te kunnen doen, helpt het om een dergelijke verantwoordelijkheid te voelen en te dragen. Dat overstijgt het kleine ik.

Terug thuis meet ik me deze maatstaf opnieuw aan. Het gaat een soort vanzelf, hij is me eigen.

Op de stations in Duitsland waar ik gisteren overstapte, Frankfurt, Mannheim, zag ik meerdere jongen mannen en een enkele vrouw in legeruniformen, op weg naar hun zelfgekozen dienstplicht.

De focus, het eenduidige doel voor ogen zien, waarvoor je heleboel zaken laat. Ik dacht, we doen eigenlijk hetzelfde. Jullie gaan voor onze fysieke veiligheid. Ik werk ook voor veiligheid, met pedagogie methoden als instrumenten. Waaronder ook instrumenten soms als een wapen kunnen ingezet worden, mocht de situatie daarom vragen.

Daarom is het goed om in je vakkundigheid, je instrumentarium telkens na te gaan, wat heb ik in huis om deze situatie te beantwoorden.

Voor nu ligt de meest intense ervaring, het gesprek met de begeleiding van de volwassen met Special Needs die residentieel in StepTogether verblijven. Dat gesprek was een uitwisseling, een hartekreet. Het dagelijks werk, het vanuit veiligheid werken en de gespannen, verwarde mensen weer in rustiger, vaarwater brengen. En de volgende dag weer van voor af aan beginnen, terwijl je zelf je eigen familie en vrienden, collega’s 24/7 onder deze druk van aanhoudende dreiging staan.

Hoe zouden jullie in Europa je werk doen onder deze omstandigheden…

Zou het kunnen dat we over enige tijd ook deze omstandigheden in Europa zullen ondergaan? Iets in mij houdt daar ernstig rekening mee. Zeg ik dit uit solidariteit met mensen die in zulke omstandigheden dagelijks leven? Ik denk aan mijn grootouders en hun generatie die twee wereldoorlogen hebben ondergaan.

Onder deze omstandigheden ontwikkel je een vastberadenheid, onbaatzuchtig, een vastberaden staat van paraatheid.

https://www.aljazeera.com/video/between-us/2024/12/11/a-war-to-shape-lebanons-future

Boeken als medicijn.