Woensdag, derde dag.

Woensdag, derde dag.

Om de dag te beginnen in een grote kring in de theaterzaal van StepTogether, is zo’n heerlijke start van de dag. Mensen met SpecialNeeds, kinderen en ouderen zorgen op een bepaalde manier ook voor ons. Er is een wisselwerking die het hart goed doet. In zekere zin helpen ze ons ook. 

Onze eerste werkplek was een oud schoolplein, waar de schoolbanken buiten stonden te verkommeren tussen het vuilnis. 

De muren waren kleurrijk beschilderd met taferelen die bij een basisschool horen. Er kwamen slechts zeven kinderen.

Als eerste ruimen we rondslingerend afval op. Ik vroeg om een bezem en in mum van  tijd was de vloer opgeruimd en schoon. Dat is Noodpedagogiek in de praktijk. Opruimen, aanvegen, hygiene, afstemmen: is het fijn in de zon, of beter in de schaduw. Alvorens we de kring maken, starten we met een vorm van touwtje springen: onder het touw door rennen, omdat het even duurt voor dat de meeste kinderen aankomen. Inmiddels weten we hoe je ze in een rij leert te staan, het liefst gaan ze allemaal tegelijk.

Als we denken dat het aantal kinderen niet meer zal oplopen maken we een kring en starten we met de spreuk in het Engels en als het kan een Arabische versie.

Abobve me the heaven: 

armen naar boven naar de hemel uitreiken

Below me the earth:

handen naar beneden en een stap naar rechts.

Around me my brothers and sisters:

armen in een open ronde o-vorm horizontaal

And here am I:

een hand op je hart leggen en je zet je voeten weer naast elkaar.

We doen het twee keer na elkaar en daarna dezelfde bewegingen in deze volgorde maar dan in stilte. Dat brengt een eerste focus.

Dan zingen we een lied met een stappendans, daarna een ritme oefening. En dan begint het middenstuk met spel in de groep of twee groepen.

We sluiten in omgekeerde volgorde af; eerst de ritme-klankoefening, dan het lied – stappendans en dan de spreuk.

Daarna maken twee begeleiders een poort waardoor we met een lange slinger van kinderen allemaal zingend doorheen gaan.

En wat bijna altijd gebeurd is dat sommige kinderen uit zichzelf met z’n tweeën ook een poort maken zonder dat wij dat gevraagd hebben. Dat rondt zo’n spelsessie voor ons met veel voldoening af.

Hoe verwilderd gedrag sommige kinderen ook vertonen. Als je wekenlang nauwelijks ritme of structuur kent. Toch is hun dankbaarheid altijd heel goed te voelen.

Er liep vandaag ook een man doorheen het spel met een dikke sigaar. In eerste instantie, blijf je in de focus van het spel. Welke afleidende ingrediënten wel of niet toegevoegd of geïntegreerd kunnen worden. Onze vertaalster blijft twee minuten en is dan alweer opgeslokt door de menigte verderop het plein die haar blijkbaar nodig heeft. We hadden haar vandaag echt nodig, want wat de jongens vooral moeilijk vinden is tot rust komen. In de oefeningen met touwen, willen ze gelijk touwtje trek doen, en deze jongens nemen dan het touw in handen en beginnen gelijk. We besloten om de energie in een competitie om te zetten en aan het eind mochten ze ook touwtje trek doen. Veel ordenende kracht was nodig. Het lukt me steeds beter om in een speelsheid adequaat en sturend te zijn zonder dwingend te zijn. Ik ben naderhand vervuld van de kindergezichten die zich openen nadat ze vertrouwen dat het goed is wat we komen doen.

Mijn hart is deze dagen flink open gegaan. Opengescheurd door de kinderen en de situatie die verscheurend is. En om dat hart open te houden in elke situatie is een van de intenties geweest om met deze interventie mee te doen.

Het team raakt steeds beter op elkaar ingespeeld. We vinden elkaars kwaliteiten en ieder vult aan waar kan. 

Vanmiddag enkele eurithmie oefeningen gedaan met het team van StepTogether. Een oefening om loslaten te oefenen. Dat is iets anders dan iets laten vallen of te droppen. Loslaten gebeurt als een proces, in de bewegingstaal van de euritmie ondersteunt. Daarna een ademhalingsoefening met de eerste prelude van Bach life gespeeld op de piano. Hoe je door de kracht van de groep, de beweging, de aandacht en de schoonheid van de muziek in een kalme energie komt is bijna niet in woorden uit te drukken.

De Q & A met het team van StepTogether ging verder over hoe je omgaat met kinderen die weigeren deel te nemen aan activiteiten. En hoe je met de ouders werkt met trauma. En hoe in Libanon gekeken word naar kinderen met special needs. Ouders voelen zich vaak schuldig, veel schaamte en ook ontkenning. Zelfs in de statistieken zou Libanon maar 5% Special Needs kinderen leven, maar dat komt omdat ouders het niet laten registreren. En dat doen ze niet omdat er nauwelijks voorzieningen zijn.